مقایسه عملکرد اصلاح جاذب‏های زئولیت و آلومینا با محلول پیپرازین جهت افزایش شدت جذب گاز دی‌اکسیدکربن

نوع مقاله: علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد- علم و صنعت ایران

2 دانشگاه علم و صنعت ایران - دانشکده مهندسی شیمی

3 هیات علمی دانشگاه صنعتی کرمانشاه

چکیده

در این تحقیق جاذب‌های زئولیت x13 و آلومینای فعال جهت افزایش شدت جذب دی‌اکسیدکربن با محلول پیپرازین اصلاح یافتند. تأثیر شرایط مختلف عملیاتی از جمله دما، فشار، مقدار جاذب، اندازه ذرات و غلظت محلول پیپرازین بر فرآیند جذب سطحی بررسی شد. نتایج آزمایش‌های جذب نشان داد که با افزایش فشار و کاهش دما، میزان جذب افزایش می‌یابد و بیشترین میزان جذب دی‌اکسیدکربن مربوط به دما 25 درجه سانتیگراد، فشار 8 بار، مقدار یک گرم جاذب، اندازه ذرات 200 میکرون و غلظت 2 درصد وزنی پیپرازین می‌باشد. ظرفیت جذب برای آلومینای فعال از مقدار 516/166 به 008/222 میلی‌گرم بر گرم جاذب و برای زئولیت x13 از مقدار 844/193 به 084/242 میلی‌گرم بر گرم جاذب افزایش یافت. همچنین در حالت کلی جاذب زئولیت x13 اصلاح یافته در مقایسه با آلومینای فعال اصلاح یافته دارای میزان جذب بالاتری می‌باشد اما اصلاح سطح میزان جذب آلومینای فعال را بیشتر افزایش داده است. بنابراین، بر اساس نتایج این تحقیق، جاذب‌های اصلاح یافته با پیپرازین کارایی بالائی برای جذب دی‌اکسیدکربن دارند.

کلیدواژه‌ها

موضوعات