تأثیر استئارات منگنز بر کارایی یک ضداکسنده ی فنولی در تخریب گرمایی-اکسایشی پلی پروپیلن

نوع مقاله: علمی-پژوهشی

نویسندگان

گروه مهندسی پلیمر، واحدعلوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

چکیده

هدف این پژوهش دستیابی به فرمولاسیون یک افزودنی برای تولید فیلم‌های پلی پروپیلن اکسازیست تخریب پذیر بوده است. افزودنی مذکور می بایست طی دوره‌ی عمر مفید محصول، ویژگی‌های آن را حفظ نماید و پس از سپری شدن این دوره، به سرعت موجب تخریب اکسایشی محصول گردد به نحوی که بتواند در طبیعت توسط ریزجانداران به عنوان منبع غذایی مورد استفاده قرار گیرد. رفتار اکسایش گرمایی فیلم‌های نازک پلی پروپیلن (با ضخامت 50± 250 میکرومتر) حاوی غلظت‌های وزنی گوناگون از ضداکسنده‌ی فنولی تجاری 1010 و استئارات منگنز، به عنوان مشوق اکسایش، در هر دو حالت مذاب و جامد مورد مطالعه قرار گرفت. پایداری گرمایی-اکسایشی در حالت مذاب با استفاده از گرماسنجی روبشی تفاضلی مورد بررسی قرار گرفت. جهت بررسی پایداری گرمایی-اکسایشی در حالت جامد، آزمایش کهنه شدن در آون در دمای C90 و سپس اندازه گیری تغییرات شاخص کربنیل، خواص کششی، شاخص جریان مذاب و چگالی بر روی نمونه‌ها انجام گردید. نتایج آزمون‌های مختلف نشان داد که با تغییر نسبت غلظت‌های استئارات منگنز به ضداکسنده می توان پایداری پلیمر را در هر دو حالت مذاب و جامد تغییر داد. بر این اساس، نشان داده شد که نمونه‌ی حاوی 1/0 درصد وزنی استئارات منگنز و 35/0 درصد وزنی ضداکسنده‌ی 1010 پایداری مطلوبی درهر دو حالت مذاب و جامد دارد و همچنین، پس ازیک دوره‌ی مشخص پایداری در حالت جامد، می تواند به سرعت متحمل اکسایش گرمایی گردد. لذا، نتیجه گیری شد که این فرمولاسیون می تواند برای طراحی محصولی اکسازیست تخریب پذیر به کار گرفته شود که علاوه بر دارا بودن پایداری مطلوب هنگام فراوری مذاب و حین مصرف به عنوان یک فیلم، بتواند پس از طی عمر مفید، به سرعت دچار تخریب گرمایی-اکسایشی گردیده و برای تخریب زیستی نهایی آماده شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات