بررسی آزمایشگاهی کارایی پلیمرهای سلولزی زیست تخریب پذیر در شکست امولسیون آب در نفت

نوع مقاله: علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 گروه مهندسی شیمی، دانشکده مهندسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد- دانشکده مهندسی شیمی، نفت و گاز، دانشگاه شیراز، شیراز، خیابان ملاصدرا دانشکده مهندسی شیمی، نفت و گاز و کد پستی: 16511-71936

چکیده

نفت خام استخراج شده از مخازن حاوی مقادیر زیادی آب نمک، خاک و یون ها می باشد. تنش های وارد شده به نفت خام در هنگام استخراج و بهره برداری موجب تبدیل بخش زیادی از این مخلوط به امولسیونی پایدار از آب در نفت می گردد. این امولسیون در صورت جدا نشدن از نفت، موجب بروز مشکلات جدی نظیر خوردگی تجهیزات، افزایش افت فشار در خطوط لوله و مسومیت کاتالیست های مورد استفاده در فرآیندهای پایین دستی خواهد شد. استفاده از مواد شیمیایی تعلیق شکن جهت ناپایدار کردن لایه ی فیلم ایجاد شده اطراف قطرات آب و شکست امولسیون مرسوم ترین روش مورد استفاده در جداسازی آب از نفت می باشد. هدف از این پژوهش بررسی کارایی چهار تعلیق شکن شیمیایی زیست تخریب پذیر از گروه ترکیبات سلولزی شامل سلولز استات، کربوکسی متیل سلولز با نام تجاری Walocel و دو نوع از مشتقات متیل سلولز با نام های تجاری Methocel-E5 و Methocel-K3 جهت شکست امولسیون آب در نفت است. تست بطری جهت بررسی کارایی این مواد در امولسیون زدایی از نفت خام میدان سروستان انجام و مشخص گردید که Walocel و Methocel-E5 دارای عملکرد بهتری نسبت به سلولز استات و Methocel-K3 هستند. نتایج حاصل از آزمایش های امولسیون زدایی در دماها و غلظت های مختلف تعلیق شکن نشان داد که با افزایش دمای سیستم و غلظت تعلیق شکن بازده شکست امولسیون افزایش می یابد. کربوکسی متیل سلولز (Walocel) در دمای 80 درجه سانتیگراد و غلظت ppm 3000 در مدت زمان 2 ساعت و متیل سلولز (Methocel-E5) در دمای 80 درجه سانتیگراد و غلظت ppm 3000 در مدت زمان 4 ساعت باعث جداسازی 90 درصد از آب موجود در امولسیون می شوند. میزان جداسازی پس از 12 ساعت در دمای 80 درجه سانتیگراد و غلظت ppm 3000 به ترتیب 99 درصد و 98 درصد برای Walocel و Methocel-E5 می باشد.

کلیدواژه‌ها