جهاد دانشگاهی-پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی ایران نشریه شیمی و مهندسی شیمی ایران 1022-7768 37 1 2018 05 22 Investigation of the adsorption of methyl orange by Ag-TiO2/GO nanocomposite بررسی میزان جذب سطحی متیل اورانژ با استفاده از نانوکامپوزیت Ag-TiO2/GO 113 124 27412 FA رباب محمدی گروه شیمی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 19395 ـ 3697 تهران، ایران بخشعلی معصومی گروه شیمی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 19395 ـ 3697 تهران، ایران وحیده صادقی گروه شیمی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی 19395 ـ 3697 تهران، ایران Journal Article 2017 04 22 <em>In this study, Ag-TiO₂ and Ag-TiO₂/GO nanomaterials were prepared and then characterized via different analysis methods such as XRD, SEM, EDX, Raman, and BET.The adsorption capacity of prepared samples was investigated by removal of methyl orange, as a model organic pollutant, from aqueous solutions. Based on results, Ag-TiO₂-GO nanocomposite demonstrated an excellent activity over Ag-TiO₂ sample. To understand the nature of the adsorption process, the equilibrium adsorption isotherms were studied. Based on results, for Ag-TiO₂ and Ag-TiO₂/GO, Freundlich and Langmuir isotherm models with a correlation coefficient of 0.989 and 0.993 fitted the experimental data, respectively. According to the Langmuir isotherm model, the maximum adsorption capacity of Ag-TiO₂/GO nanocomposite for adsorption of methyl orange was about 69.44 mg/g</em>, which was about 3 times the adsorption capacity of <em>Ag-TiO₂. Furthermore, negative ΔG⁰ and ΔH⁰ values resulted from thermodynamic investigation suggested that the adsorption of methyl orange onto Ag-TiO₂/GO nanocomposite was simultaneous and exothermic in nature, respectively.</em> <em>در این پژوهش، نانومواد ₂</em><em>Ag-TiO</em><em></em><em>و Ag-TiO2/GO</em><em> تهیه و با روش ­های گوناگون مانند </em><em>XRD</em><em>، </em><em>SEM</em><em>، </em><em>EDX</em><em>، </em><em>Raman</em><em> و آنالیز </em><em>BET</em><em> شناسایی شدند. خاصیت جذب سطحی نمونه های تهیه شده در حذف متیل اورانژ به عنوان آلاینده</em><em>آلی از محلول­ های آبی مورد بررسی قرار گرفت. نانوکامپوزیت Ag-TiO2/GO</em><em> ، فعالیت بیش­تری نسبت به ₂</em><em>Ag-TiO</em><em> از خود نشان داد. به منظور درک ماهیت جذب، مدل­ های همدمایی جذب مورد مطالعه قرار گرفتند. از بین مدل­ های هم­دمایی جذب، برای جاذب ­های ₂</em><em>Ag-TiO </em><em>و Ag-TiO2/GO</em><em>، به ترتیب، مدل فروندلیچ با ضریب همبستگی 989_/0 و مدل لانگمویر با ضریب همبستگی 993_/0 بهترین تطابق را با داده ­های به دست آمده نشان داد. طبق مدل لانگمویر، بیش ­ترین ظرفیت جذب متیل اورانژ با استفاده از جاذب </em><em>/Ag-TiO2/GO</em><em>، </em><em>mg/g</em><em> 44_/69 </em><em>به دست آمد که به تقریب سه برابر ظرفیت جذب ₂</em><em> Ag-TiO </em><em>می ­باشد. همچنین بررسی سینتیک واکنش نشان داد که فرایند</em><em> جذب سطحی متیل اورانژ با استفاده از جاذب </em><em>/GO</em><em>₂</em><em>Ag-TiO</em><em> از مدل سینتیکی شبه درجه دوم پیروی می­ کند. طبق مطالعه­ های ترمودینامیکی، مقدار منفی </em><em>ΔG⁰</em><em> و </em><em>ΔH⁰</em><em>به ترتیب نشان دهنده خود</em><em>به خودی بودن و گرمازا بودن جذب متیل اورانژ بر روی نانوکامپوزیت Ag-TiO2/GO</em><em> می ­باشد.</em>  https://www.nsmsi.ir/article_27412_9b0942e914a19073cf0b3d88ed740c03.pdf