جهاد دانشگاهی-پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی ایران نشریه شیمی و مهندسی شیمی ایران 1022-7768 32 2 2013 07 23 Investigation of the Effects of Suspension Agents on Particle Size Distribution in Suspension Polymerization of Styrene بررسی عامل‌های تعلیق کننده بر توزیع اندازه ذره ها در پلیمریزاسیون تعلیقی استایرن در راکتور مقیاس نیمه صنعتی شرکت پتروشیمی تبریز 31 39 6683 FA علی حمزه زاده گرمی تبریز، شرکت پتروشیمی تبریز عبدالله سمیعی بیرق تهران، جهاد دانشگاهی واحد صنعتی امیرکبیر، گروه محیط زیست معدنی محمد سمیع پورگیری تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، گروه مهندسی شیمی نصرالله مجیدیان تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال، گروه مهندسی شیمی Journal Article 2012 05 01 <em>Suspension polymerization of styrene is an important way to produce polystyrene and expandable polystyrene. In this process, water is used as continues aqueous phase and styrene with additives like initiators are dispersed by agitator. Organic and inorganic stabilizers are used alone or together to stabilize suspension. Viscosity of monomer droplet increases as conversion increases during polymerization. Mean particle size and its distribution of polymer particles are key parameters that should be controlled. We used TCP, HEC and PVA to control these parameters in pilot scale reactor in Tabriz petrochemical complex. This research shows that, we should use more TCP than PVA to produce commercial size of EPS. HEC can't stabilize dispersion. But when we use suspension agents together, HEC and TCP show great results. The influence of HEC on particle size distribution is more than PVA.  There is no pollution inside reactor when we use TCP. But it is necessary to use optimum amount of PVA to produce less pollution and more commercial size of EPS.</em> <em>پلیمریزاسیون تعلیقی استایرن، یک روش مهم و گسترده برای تولید پلی‌استایرن به ویژه پلی‌استایرن انبساطی است. در این شیوه آب، فاز پیوسته و مونومر استایرن به همراه افزودنی‌هایی مانند شروع کننده ‌ها، فاز پخش شده توسط همزن است. برای پایداری سامانه تعلیق از پایدارکننده آلی و معدنی به ‌صورت تکی و ترکیبی استفاده می ‌شود.در طول پلیمریزاسیون با افزایش درصد تبدیل، ویسکوزیته قطره‌ های مونومری افزایش می‌یابد. متوسط اندازه ذره ‌ها و توزیع آن، دو پارامتر کلیدی هستند که باید در طول پلیمریزاسیون تعلیقی استایرن کنترل شوند. در این پژوهش برای کنترل این دو، از عامل‌های تعلیق کننده پلی‌وینیل‌الکل و تری‌کلسیم ‌فسفات و هیدروکسی‌اتیل‌سلولز هم به صورت مجزا، هم به صورت ترکیبی در راکتور نیمه صنعتی شرکت پتروشیمی تبریز استفاده و دیده شد که در صورت مصرف مجزای عامل‌های تعلیق، برای تولید اندازه ذره ‌های پلیمری کروی قابل استفاده در صنعت، بایستی مقدارهای زیادتری از تری‌کلسیم‌فسفات را نسبت به پلی‌وینیل‌الکل استفاده کرد. این در حالی است که هیدروکسی‌اتیل‌سلولز به تنهایی قادر به پایدارسازی سامانه تعلیق نمی باشد. اما زمانی که از پایدارکننده‌ها به صورت ترکیبی استفاده می‌ شود هیدروکسی‌اتیل‌ سلولز به همراه تری‌کلسیم ‌فسفات نتیجه‌ های بهتری نشان می‌ دهد. نتیجه آزمایش ‌ها نشان داد که تأثیر هیدروکسی‌اتیل</em><em>‌</em><em>سلولز </em><em>در حضور تری‌کلسیم ‌فسفات به مراتب بیشتر از پلی‌وینیل‌الکل می ‌باشد. مشاهده ‌های عینی نیز نشان داد که در موقع استفاده از تری‌کلسیم ‌فسفات چه به ‌صورت مجزا و چه ترکیبی آلودگی در راکتور ایجاد نمی‌ شود. این در حالی است </em><em>که باید از مقدار بهینه‌ای از پلی‌وینیل‌الکل استفاده کرد تا هم چسبیدن ذره‌ ها به دیواره و تجهیزهای داخل راکتور کمینه شود</em><em> و هم اندازه‌های مورد استفاده در صنعت بیشتری تولید شود.</em> https://www.nsmsi.ir/article_6683_4670c07872d5314c6ad6ffa633d4a059.pdf