تهیه و ارزیابی عملکرد نانوذرات آلژینات پوشش داده شده با تری‌-متیل‌کایتوسان (TMC) و پلی‌اتیلن‌گلایکول (PEG) برای رسانش خوراکی انسولین

نوع مقاله: علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 تهران، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده مهندسی شیمی، گروه زیست پزشکی

2 تهران، دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده مهندسی شیمی، گروه زیست پزشکی، صندوق پستی 114 ـ 14115

3 گروه فارماسیوتیکس، دانشکده داروسازی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران

چکیده

در بیماران دیابتی، ترشح انسولین از لوزالمعده مختل شده که منجر به تزریق روزانه انسولین می‌شود. تزریق انسولین سبب ایجاد عفونت، درد و تنش در درازمدت می‌شود. دارورسانی خوراکی انسولین می‌تواند یک جایگزین مناسب برای تزریق باشد. هرچند در رسانش خوراکی، به دلیل تخریب آنزیمی در دستگاه گوارش، پایداری کم در pH معده و سدهای فیزیکی مخاط روده، زیست‌دسترس‌پذیری انسولین پایین است. بنابراین، ساخت سامانه‌های کارآمد حامل، مانند نانوذرات، می‌تواند راه حل مناسبی برای محافظت از داروهای حساس نظیر انسولین باشد. هدف از این پژوهش، تهیه یک سامانه آلژینات/ تری‌متیل‌کایتوسان (TMC)/ پلی‌اتیلن‌گلایکول (PEG) در اندازه نانو به منظور کنترل رهایش انسولین از آن و افزایش زمان ماندگاری نانوذره در دستگاه گوارش است. ابتدا، اندازه نانوذرات و بازده به دام افتادن (EE) انسولین، بهینه سازی شده و شرایط بهینه برای نسبت‌های انسولین/ آلژینات، TMC/ آلژینات و دور همزن، به ترتیب برابر با 1، 5/4 و rpm 500 به دست آمد. سپس، در شرایط بهینه، نانوذرات آلژینات بارگذاری شده با انسولین، تهیه شده و به دنبال آن، با TMC پوشش داده شدند و در نهایت، نانوذرات توسط متوکسی پلی‌اتیلن‌گلایکول (mPEG) پگیله شدند. پس از بهینه‌سازی شرایط، اندازه نانوذرات و EE به ترتیب 195 نانومتر و % 39/92 به دست آمد و بازده بارگذاری (LE) انسولین در نانوذرات % 75/21 محاسبه شد. برهمکنش بین لایه‌های مختلف نیز، با آزمون FTIR تایید شده و بررسی رهایش انسولین در محیط‌های شبیه سازی شده معده (SGF) و روده (SIF) انجام شد. این مطالعات نشان دادند که بیشترین میزان رهایش انسولین، در طی 6 ساعت اولیه بوده و پس از آن، روند رهایش تقریبا ثابت می‌شود. همچنین با پگیله کردن نانوذرات، میزان رهایش انسولین به مقدار قابل توجهی افزایش می‌یابد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات