بررسی ریز ساختار داربست زیستی متشکل از نانوالیاف پلی‌وینیل الکل از داده‌های کلی

نوع مقاله : علمی-پژوهشی

نویسندگان

1 گروه بیوتکنولوژی، دانشکده شیمی و مهندسی شیمی، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، کرمان، ایران

2 گروه مهندسی پلیمر، دانشکده شیمی و مهندسی شیمی، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، کرمان، ایران

3 گروه شیمی، دانشکده شیمی و مهندسی شیمی، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، کرمان، ایران

چکیده

برای داربست‌های زیستی متشکل از نانوالیاف مانند زخم‌بند کنترل عوامل ریزساختار مانند قطر الیاف و تعداد و اندازه حفره‌ها از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. در این مطالعه برای بررسی ریزساختار از داده‌های جذب گاز نیتروژن طبق آزمایش BET و چگالی نمونه‌ها استفاده شده است. ولتاژ فرآیند الکتروریسی یکی از مهمترین عوامل موثر بر ریزساختار بافتنی‌ها است. به منظور بررسی دامنه گسترده‌تری از ولتاژ، دستگاه الکتروریسی موجود به توانایی اعمال ولتاژ 70 کیلوولت ارتقا گردید. در این تحقیق نمونه‌ها از دو نوع پلیمر با جرم مولکولی مختلف در دامنه ولتاژ 20 تا 40 کیلوولت ریسیده شد. برای افزایش زیست سازگاری و زیست تخریب‌پذیری پلیمرها ابتدا خالص‌سازی به روش جدایی فازی آن‌ها صورت گرفت و سپس این خالص‌سازی توسط آزمایش‌های طیف سنجی مادون قرمز و نقطه‌ی ذوب بررسی شد. نتایج مطالعه ریزساختار حاکی از آن است که با افزایش ولتاژ ابتدا قطر الیاف افزایش، تعداد حفره‌ها کاهش و اندازه حفره‌ها افزایش می‌یابد و سپس قطر الیاف کاهش و تعداد حفره‌ها افزایش و اندازه‌ی آن‌ها کاهش می‌یابد. در اغلب ولتاژهای ریسندگی مش‌های تولید شده از پلیمر با جرم مولکولی بالاتر دارای الیافی ظریف‌تر، حفره‌هایی بیشتر وکوچکتر می‌باشند. اما در ولتاژهای 25 و 40 کیلوولت نتایج مطالعه ریزساختار برعکس می‌باشد. نتایج آزمایش‌های طیف سنجی مادون قرمز و نقطه ذوب نشان دهنده‌ی کارا بودن روش جدایی فازی برای خالص‌سازی است. در نهایت می توان بیان کرد روند اثر افزایش ولتاژ بر عوامل ریزساختار تا 30 کیلو ولت متفاوت از بعد از آن است.

کلیدواژه‌ها