علاوه بر روش‌های فیزیکی و شیمیایی برای حذف مواد ‌‌آلی‌‌‌ فرار، روش‌های زیستی به دلیل هزینه پایین‌تر، سازگاری بیشتر با محیط زیست و بازده قابل قبول، امروزه به‌عنوان جایگزینی مناسب برای تصفیه هوای آلوده صنعتی مطرح هستند تا از اثر نامطلوب بر محیط زیست و سلامتی پیشگیری نمایند. از جمله روش‌های غلبه برمحدودیت انتقال جرم این مواد آب‌گریز و بهبود تخریب زیستی آن‌ها، استفاده از فازهای غیرآبی و مواد ‌سطح‌فعال است. در پژوهش حاضر، تخریب زیستی هگزان به عنوان ترکیب آلی فرار در غلظت (g/m3) 7-55 در حضور ساپونین به عنوان ماده ‌سطح‌فعال زیستی غیریونی، سدیم‌دودسیل‌سولفات به عنوان ماده ‌سطح‌فعال شیمیایی آنیونی و روغن سیلیکون به عنوان رایج‌ترین فاز غیرآبی به صورت جداگانه بررسی شد. غلظت‌های بهینه هگزان، ساپونین، سدیم‌دودسیل‌سولفات و روغن سیلیکون برای دستیابی به بیشینه نرخ تخریب زیستی ویژه هگزان با استفاده از روش سطح پاسخ بدست آمدند. ساپونین مخصوصا در غلظت‌های بیشتر از CMC 1 بر تخریب زیستی اثر منفی داشته و غلظت بهینه آن CMC06/0 تعیین شد. سدیم‌دودسیل‌سولفات به دلیل سمیت شدید برای ریزاندامگان در تمام غلظت‌ها منجر به توقف فرایند تخریب زیستی شد. بیشینه نرخ تخریب زیستی ویژه هگزان، در حضور مقادیر بهینه g/m354 هگزان و (v/v)% 2 روغن سیلیکون بدست آمد. لازم به ذکر است، میانگین بازده حذف هگزان در حضور ساپونین (%83= REavg) بیشتر از این مقدار درحضور روغن سیلیکون (%63= REavg) بود. اثر منفی روغن سیلیکون بر تخریب زیستی هگزان می‌تواند ناشی از بروز بازدارندگی منبع کربن به‌دلیل غلظت‌های بالای هگزان در حضور روغن سیلیکون در فاز مایع باشد. بنابراین در غلظت‌های بالای هگزان، حضور برخی مواد سطح‌فعال و روغن سیلیکون می‌تواند موجب کاهش نرخ تخریب زیستی هگزان از طریق تغییر در زیست‌دسترس‌پذیری آلاینده شود.در نتیجه، انتخاب دقیق نوع افزودنی و محدوده غلظتی بهینه آن باتوجه به توانایی جمعیت میکروبی در تخریب زیستی در دستیابی به بیشترین بازده اهمیت ویژه‌ای دارد.